افرا ورزش – حامد اسماعیلی: مربیان ورزشی نقش محوری در شکلگیری دستاوردهای ورزشی ایفا میکنند؛ آنها نه تنها پشت پرده کسب مدالهای بینالمللی ایستادهاند، بلکه در تقویت بنیانهای سلامت جامعه نیز سهیم هستند.
با این حال، در واقعیت ایران، این حرفه اغلب با سختیهای مالی و اجتماعی همراه است که آن را به چالشی دائمی برای بسیاری از فعالان تبدیل کرده است.
از جمله مسائل برجسته، نبود پوشش بیمهای مناسب است که مربیان را در برابر ریسکهای حرفهای آسیبپذیر میسازد.
امنیت شغلی نیز، به عنوان یک اصل اساسی، هرگز به طور کامل تضمین نشده و بسیاری از مربیان با قراردادهای موقت یا ناپایدار دست و پنجه نرم میکنند.
علاوه بر این، رقابت نابرابر با افرادی که فاقد مدارک رسمی مربیگری هستند، بازار کار را مختل کرده و فرصتهای حرفهای را محدود میسازد.
دوران همهگیری کرونا نیز نقطهای تاریک بود؛ مربیان بدون حمایتهای مالی یا برنامههای جایگزین، به حال خود رها شدند و بسیاری از آنها درآمد خود را از دست دادند.
امروزه، در بحث بیمه بازنشستگی، وضعیت همچنان نامساعد است؛ مربیان اغلب در اولویتهای حمایتی جایی ندارند یا در انتهای صفهای طولانی قرار میگیرند.
این مشکلات، که ریشه در سیاستگذاریهای ناکافی دارند، سالها تلاش مربیان برای پرورش استعدادها را نادیده میگیرد و آنها را به سمت مشاغل جانبی سوق میدهد.
فاصله دور تا تحقق “ایران قوی، ورزش قوی”
در نهایت، تحقق شعار “ایران قوی، ورزش قوی” بدون سرمایهگذاری بر مربیان ممکن نیست.
فقدان حمایت از این قشر، نه تنها به کاهش دستاوردهای ورزشی (مانند افت مدالآوری در رویدادهای جهانی) منجر میشود، بلکه هزینههای درمانی جامعه را نیز افزایش میدهد، زیرا ورزش به عنوان ابزاری پیشگیرانه تضعیف خواهد شد.
کارشناسان بر لزوم اصلاح قوانین حمایتی، تخصیص بودجه اختصاصی و ایجاد صندوقهای بیمهای ویژه تأکید دارند تا این بحران به فرصتی برای تقویت ورزش تبدیل شود.
— تمامی تصاویر، تزیینی هستند و اشاره به شخص خاصی ندارند
