به گزارش افرا ورزش، فاطمه مریخ در حالی مسابقات جهانی ۲۰۲۵ را به پایان رساند که تیم ملی هندبال زنان ایران ضعیفترین نتیجه تاریخ خود را گرفت.
تیم ایران در میان ۳۲ تیم، تیم آخر شد و هر هفت مسابقه خود را باخت؛ اما خروجی فردی مریخ تصویر متفاوت و قابلتأملی ساخت.
فاطمه مریخ با ثبت ۲۶ گل، بهترین گلزن ایران در این تورنمنت بود؛ آماری که نه محصول شانس، بلکه نتیجه نقش محوری و بار هجومیای است که روی دوش او گذاشته شد.
آنچه عملکرد فاطمه را برجستهتر میکند، حجم بالای تلاشهای او برای گلزنی است. او در طول رقابتها بارها توپ را به سمت دروازه شلیک کرد (بالاتر از استانداردهای همتایانش در اغلب تیمهای دیگر).
آماری که از یکسو نشاندهنده اعتمادبهنفس بالا و جسارت فردی او در شرایط فشار است و از سوی دیگر ضعف دقت و نهاییسازی در ضرباتش را آشکار میکند.
نسبت گل به شوتهای فاطمه مریخ، پایین است و این یعنی بخشی از ظرفیت بالقوه او از دست رفته؛ ظرفیتی که اگر اصلاح شود، مریخ میتواند در سطح آسیا و حتی جهانی بالاتر از جایگاه فعلی خود قرار بگیرد.
در تیمی که ساختار تهاجمی واضح، گردش توپ استاندارد و طراحی حمله به اندازه کافی کارآمد نیست، بازیکنی که بیشترین مسئولیت گلزنی را میپذیرد عملاً نقش نجاتدهنده را ایفا میکند؛ حتی اگر تیم در نهایت سقوط کند.
در حال حاضر، مریخ ارزشمندترین بازیکن هندبال ایران است؛ بازیکنی که بار احساسی، فنی و آماری حمله ایران را بر دوش کشید.
با این حال، واقعیت روشن و بدون تعارف این است که هندبال ایران با تکیه بر یک چهره نمیتواند پیشرفت کند. اگر بازیکنی با این سطح از پتانسیل هنوز در دقت ضربه، تنوع شوت و هوشمندی در انتخاب موقعیت ضعف دارد، یعنی فرآیند پرورش و توسعه بازیکن در کشور ناقص است.
برای رسیدن به سطح رقابت جهانی، هندبال ایران باید مسیر توسعه امثال مریخ را هدفمندتر و برنامهمحورتر دنبال کند؛ نه صرفاً بر پایه انگیزه فردی و توان ذاتی.
فاطمه یک دارایی مهم است، اما بدون ارتقای تکنیکی او و رشد تاکتیکی تیم، این ۲۱ گل نیز به یک خروجی بیتأثیر تبدیل میشود.
